Over dit kerstarrangement in het Berghotel viel in het bondsblad BRIDGE een sfeerverslag te lezen (BRIDGE, februari 2006)
Frans Muthert schreef:

ONGEWOON GEZELLIG door Frans Muthert
Kerst 2005 met KREIJNS BRIDGE in Amersfoort
Bladerend door BRIDGE, valt telkens weer op hoe een bonte rij reisorganisaties elke maand weer hongerig staat te trappelen om je als liefhebber van het edele spel op listige wijze te strikken voor een arrangement van een weekend of langer. Tussen de bied- en afspeeltechniek, de wedstrijdverslagen en allerhande theorie door, spatten de aanbiedingen werkelijk van de pagina’s af. Je kunt het vliegtuig pakken naar zonnige oorden. Wil je persé je kaartje leggen aan de voet van glinsterende sneeuwpistes, dan kun je je, in een welkome roes van glühwein of obstler of wat voor geestverruimends dan ook, op een Alpenlocatie op maat laten verwennen. Het kan gewoon niet op. En zeker als je het dichter bij huis zoekt, zijn de mogelijkheden schier onbeperkt.
KREIJNS BRIDGE is zo’n organisatie.
Door een jarenlage ervaring uitstekend op de hoogte van de wensen van de bridger die comfortabel en ‘ongewoon gezellig’ (de slogan van Kreijns Bridge) op stap wil, wordt jaarlijks een uitgekiend programma gepresenteerd. En of het zich nu, om maar eens wat te noemen, in Juan les Pins, Egypte, Landgraaf, Ootmarsum of Amersfoort afspeelt, eenmaal gestrikt, ben je een terugkomer.

Berghotel Amersfoort
Zo ook bij het kerstarrangement 2005 in het prachtig gelegen Golden Tulip Berghotel in Amersfoort. Vanaf het moment dat je op vrijdagmiddag 23 december dit hotel binnenschuift, glij je in een warm bad, waar je pas op dinsdagmorgen met de grootst mogelijke moeite uit kruipt. Met het hotel is gewoon niks mis. Opvallend bridgevriendelijk (dat zal wel met die jarenlange ervaring te maken hebben): het personeel geeft je voortdurend het idee dat je meer dan welkom bent. Voor de inwendige mens wordt aan de lopende band op werkelijk uitstekende wijze gezorgd en als het op bridgen aankomt, dan blijkt het hotel ook nog eens de fraaiste ruimtes als bridgezaal voor je in petto te hebben. Kortom, als je al stijf van de vooroordelen ten aanzien van dit soort evenementen mocht staan, ze verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Vinger aan de pols
En het hoge woord moet er dan meteen maar uit: het is allemaal onlosmakelijk verbonden met de wijze waarop de alom aanwezige gastvrouw Renée Kist alles bestiert. Voortdurend de vinger aan de pols, natuurlijk in de eerste plaats bij haar gasten. Maar ook met het hotelpersoneel wordt met grote regelmaat intensief gecommuniceerd om vooral maar niets aan het toeval over te laten en te garanderen dat het je aan niets ontbreekt. En, je houdt het niet voor mogelijk, als bijvoorbeeld de kleur van het behang op de hotelkamer toevallig niet spoort met je verwachtingspatroon, dan wordt zelfs dààr een mouw aan gepast. Mocht je geen eigen vervoer hebben, wat is er dan leuker om door oud-wereld-kampioen annex privé taxichauffeur Hans Kreijns afgehaald te worden van het nabijgelegen NS-station? Tien tegen één dat je in no-time de eerste anekdotes uit z’n roemruchte bridgeverleden achter de kiezen hebt.

Het kerstarrangement is er volgens traditie één, waarbij de alleenstaanden, die de kerstkalkoen bij kinderen en kleinkinderen willen ontvluchten, in de meerderheid zijn. En als je al zou verwachten dat de truttigheid dus troef is: vergeet het maar. Stuk voor stuk mensen aan wie het leven niet ongemerkt voorbij is gegaan. En daarom ook allemaal met hun eigen, vaak verrassende, verhaal. De aimabele Haagse ‘monsieur Paul’ die z’n pijnlijke oorlogsherinneringen een leven lang in stilte met zich mee draagt. ‘Mevrouw Frits’, een immer goedgemutste, kordate dame met een onuitputtelijke culturele belangstelling, die de onlangs overleden laatste telg uit het roemrijke geslacht der gloeilampenbaron-nen, administratief uitvoerig bijstond. Wie kent op Stepbridge niet Joleen uit Brabant ? Talenwonder Elly met haar onafscheidelijke Max. Of Tineke uit het Gooi die ooit voor de publieke omroep programma’s regisseerde waar men voor thuis bleef. En iedereen staat dagelijks bij het copieuze ontbijt op scherp om met rode konen de bloedstollende avonturen te verslinden die Albert (ex-Haagsche Courant) beleeft in het hotelzwembad waar hij ’s morgens om acht uur reeds in volle glorie in duikt.

En het kaarten dan?
Werd er ook gekaart? Wat dacht je wat: iedere dag een drive en af en toe voor de liefhebbers een viertalletje tussendoor. Weliswaar niet op het niveau van Estoril maar wel zodanig dat iedereen ruimschoots aan z’n trekken kwam. En ging je ’s morgens na het ontbijt niet voor de frisse neus in de fraaie, bosrijke omgeving, dan stond Hans Kreijns te stuiteren om je in z’n clinics alsnog ter plekke klaar te stomen voor de Bermuda Bowl. Tenminste, als je bereid was je vijfkaarten hoog voor de rest van je leven voorgoed af te zweren….
Waren het op vrijdag nog eenlingen en paren die binnendruppelden, na een dag of twee, kreeg het gezelschap langzamerhand de allure van een grote familie. Tot ver in de kleine uurtjes werd er, en bepaald niet zwaarmoedig, in een gestaag uitdijende kring gefilosofeerd over het leven en andere onvermijdelijkheden. Kreijns onderhield een pendeldienst naar de nachtmis. En op eerste kerstdag stortte die familie zich op de tonen van de ingehuurde life music (mét ‘Greetje uit de polder’ maar helaas zonder ‘Café aan de haven’) vol enthousiasme op het kerstdiner-dansant, waarbij de dansvloer het opvallend vaak moest ontgelden.
En mocht je het leven misschien niet zo’n feest vinden, dan was er altijd nog iemand als Nina (blondie) die de wat sombertjes ogende echtelieden op subtiele wijze zodanig uit hun schulp wist te peuteren, dat ook daar de lach het uiteindelijk won.

Kreijns Bridge, het kost een paar centen (hoewel?) maar je krijgt er ook wat voor.
Op naar het carnavalsarrangement, zou ik zeggen.
Kijk op: www.kreijnsbridge.nl